سایت نقطه نظر تلاشی برای رفع ابهامات و تعصبات عامه مردم راجع به دیانت بهائی است.

برگرفته از: https://www.bbc.com/persian/blog-viewpoints-49707382

تبعیض علیه بهائیان، ضربه‌ای به پیکر ایران
عرفان ثابتی، پژوهشگر علوم اجتماعی

15 سپتامبر 2019 - 24 شهریور 1398

عرفان ثابتی، پژوهشگر جامعه شناسی در یادداشتی برای صفحه ناظران با اشاره به اظهار نظر اخیر وزیر آموزش و پرورش درباره ممنوعیت تحصیلی پیروان ادیان غیر رسمی، چنین رویکردی در حذف دیگری را ضربه ای بر پیکر جامعه ایرانی دانسته است.

در هفته‌های اخیر نه تنها خبر بررسیِ طرح "مجازات فِرَق ضاله" در کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس شورای اسلامی ایران منتشر شده است بلکه برخی از اصول‌گرایان فعال در شبکه‌های اجتماعی با توسل به به زعم خودشان "دلایل امنیتی" از مخالفت با حضور دانش‌آموزان بهائی در مدارس ایران سخن گفته‌اند. تنها چند روز پس از انتشار خبری مبنی بر جلوگیری از ثبت‌نام یک دانش‌آموز ممتاز بهائی در دبیرستان سابق خود در سمنان به علت "بهائی بودن" او، وزیر جدید آموزش و پرورش از ممنوعیت تحصیل دانش‌آموزانی سخن گفت که خود را پیرو ادیان "غیررسمی" بخوانند.

مدارک فراوانی درباره‌ خودداری از ثبت‌نام یا اخراج دانش‌آموزان بهائی در چهار دهۀ گذشته وجود دارد و نگارندۀ این سطور نیز در مقاطع تحصیلیِ دبستان، راهنمایی و دبیرستان تجربۀ ممانعت از ثبت‌نام و اخراج را از سر گذرانده است.

بر اساس دستورالعمل محرمانۀ شورای عالی انقلاب فرهنگی، به تاریخ ۶ اسفند ۱۳۶۹، که به دست رهبر جمهوری اسلامی، آیت الله خامنه‌ای، امضاء شده است، قرار بوده که بهائیان "در مدارس چنانچه اظهار نکردند بهائی‌اند ثبت‌نام شوند... در دانشگاه‌ها چه در ورود و چه در حین تحصیل چنانچه احراز شد بهائی‌اند از دانشگاه محروم شوند." اما این سند "محرمانه" بوده و تا پیش از سخنان اخیر وزیر آموزش و پرورش، دولتمردان ایران هرگز تصدیق نکرده بودند که تبعیض علیه دانش‌آموزان بهائی و محرومیت تحصیلی آنان صرفاً معلول باورهای دینی خانوادگی آنها است و در عوض همواره برای توجیه این تبعیض آموزشی به بهانه‌هایی همچون "تبلیغ بهائیت" متوسل شده بودند. البته نباید این واقعیت را نادیده گرفت که به‌رغم ادعای مقام‌های جمهوری اسلامی، مسئولان بعضی از مدارس نه تنها در احکام کتبی اخراج دانش‌آموزان بهائی آنها را به "تبلیغ" متهم نکرده‌اند بلکه اقرار کرده‌اند که چنین دانش‌آموزانی "از نظر اخلاق و رفتار دانش‌آموز خوبی بوده»"اند اما "چون...تابع فرقۀ بهائیت" بوده‌اند "و... به همراه والده... این مطلب را تائید کرده‌اند از این تاریخ...از دبیرستان اخراج شده‌اند."

مدت‌ها چنین می‌‌پنداشتند که تبعیض علیه گروهی از شهروندان یک جامعه تنها به اعضای همان گروه آسیب می‌رساند اما اکنون می‌دانیم که کل جامعه بهای چنین تبعیضی را می‌پردازد. برای مثال، تصویب قانون نژادی علیه یهودیان ایتالیا در ۱۸ سپتامبر ۱۹۳۸ بسیاری از نخبگان یهودی و خویشاوندان غیریهودی آنها را به خروج از ایتالیا واداشت. از میان این افراد می‌توان از برونو پونته‌کوروُ ، انریکو فِرمی (که همسری یهودی داشت) و امیلیو سِگره نام برد.

نُه سال: اشعار ایّام زندان (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

ششم ژوئیه ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

این نوشتار به مرور مجموعه اشعاری به نام «اشعار زندان»
https://www.amazon.com/gp/product/0853985693/ref=as_li_qf_sp_asin_il_tl?...
اختصاص داده شده. مجموعه اشعاری است از مهوش ثابت، یکی از گروه هفت نفری رهبران جامعۀ بهائی که برای نُه سال است [با توجّه به تاریخ مقاله] که در ایران در زندان می باشد. این اشعار به وسیلۀ بهیّه نخجوانی به زبان انگلیسی برگردانده شده.

«جرمی» که مهوش بدان متهم شده، منشیِ غیر رسمی (هیأتی) که به خدمت جامعۀ دیانت خویش مأمور بود می باشد. وکیل ایشان مهناز پراکنده چنین یاداشت نموده:

«مهوش مستقیم، مصمّم، شجاع و با طُمانینه بود که به نظر می رسید ابداً ترسی از نتیجۀ دادگاه که علیه وی بود در وجودش راه نداشت. آنچه برای ایشان اهمیّت داشت جامعۀ بهائی ایران بود. معتقد بود که آنچه انجام می گیرد در مورد شخص خود نیست بلکه دیانت وی است که به دادگاه آورده شده.»

هیچ شکّی در محکومیّت وی نبود. قُضاة در لباس قضا اشاره به فتوائی که دیانت بهائی را توصیف کرده چنین گفتند: «مُحارب با خدا و مُفسِدِ فِی الاَرض». در دفاعیۀ خویش مهوش گفت:

«بسیار خوب، از همین ابتدا مشخّص است که شما ما را محکوم خواهید نمود. ما بدان آگاهیم و برای کشته شدن هم حاضریم ولی ما معتقدیم که قانون باید حکمفرما باشد و بهائیان در این کشور حقّ دفاع از خویشتن و دیانتشان دارند.»