سایت نقطه نظر تلاشی برای رفع ابهامات و تعصبات عامه مردم راجع به دیانت بهائی است.

شخصاً جستجوی حقیقت کنید (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۲۰ ژوئن ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

یکی از تعالیم اساسی حضرت بهاءُالله تَحرّیِ [جستجوی] حقیقت است. این امر بدان معنی است که هر نفسی بنوبۀ خود بشخصه و نه از طریق دیگران حقیقت را تحقیق کرده و بدان آگاه باشد. چنین پدیده ای را که مرتبط به انصاف و عدالت است می توان در کلماتِ مکنونۀ حضرت بهاءُالله مورد مطالعه قرار داد که در اوّلین فقرۀ آن چنین می فرمایند:

«اَحَبُّ الأشیآءِ عِندیَ الاِنصافُ لا تَرْغَبْ عَنهُ اِنْ تَکُنْ اِلَیَّ راغِباً وَ لا تَغْفُلْ مِنهُ لِتَکونَ لیٖ اَمیناً وَ اَنتَ تَوَّفَقُ بِذلِکَ اَنْ تُشاهِدَ الأشیاءَ بِعَیْنِکَ لا بِعَیْنِ العِبادِ وَ تَعرِفَها بِمَعرِفَتِکَ لا بِمَعرِفَةِ اَحَدٍ فِی البِلادِ فَکِّرْ فیٖ ذلِکَ کَیْفَ یَنْبَغیٖ اَنْ یَکونَ...» ۳ [مضمون به فارسی: دوست داشتنی چیزها نزد من انصاف است از آن روی برمگردان اگر خواهان من هستی و از آن غافل مشو تا برای من امینی باشی. و تو به آن موفّق می شوی که چیزها را به چشم خودت ببینی نه به چشم بندگان و آنها را به شناسایی خودت بشناسی نه به شناسایی احدی در شهرها. در این تفکّر کن که چگونه شایسته است باشد...]

قبلاً هم صفاتی که هر نفسی برای تَحَرّیِ حقیقت لازم است دارا باشد در مقاله ای تحت عنوان «طالب» ذکر گردید. https://beyondforeignness.org/3718 چنین صفاتی را حضرت بهاءُالله در مورد طالب حقیقی لازم می دانند

در طول اسفار در غرب حضرت عبدُالبهاء غالباً بیانات خویش را با مطلبِ تَحَرّیِ حقیقت از تعالیم حضرت بهاءُالله آغاز می فرمودند و اهمیّت آن را را متذکر می گردیدند.

«اوّل تَحَرّیِ حقیقت... چون تَحَرّیِ حقیقت گردد عالمِ انسانی از ظلماتِ تقالید رهائی یابد.» ۴

و مضافاً در بیان زیر در مورد رابطۀ تَحَرّیِ حقیقت با وحدت نوع بشر بیش تر توضیح می دهند.

بهائی بودن چه معنائی دارد (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۱۹ ژوئن ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

البتّه جوابی یکسان برای این سؤال نمی توان پیدا نمود. هر یک از بهائیان تعریفی برای خود دارند که بخودی خود شاهد این نکته است که تعالیم حضرت بهاءُالله هر کدام جنبه های متفاوتی دارد که به استنباط شخصی هر یک از نفوس ارتباط دارد. بینش و بصیرت این که بهائی بودن چه معنایی می تواند داشته باشد از آثار حضرت بهاءُالله سرچشمه می گیرد. آنچه که به ذهن متبادر می گردد این است که بهائی بودن قالب مخصوصی ندارد.

از جنبه ای می توان گفت بهائیان نفوسی هستند که سعی در به اجرا گذاشتن تعالیم حضرت بهاءُالله دارند. این نظریه در نهایت دقیقاً سرچشمه اش در متون آثار حضرت بهاءُالله تشریح شده است. ۳ در سطح فردِ بهائی معنای بهائی بودن اعتقاد به مَظهَریّتِ حضرتِ بهاءُالله و کوشش صادقانه در زندگی کردن بر اساس تعالیمِ حضرتشان است. این یعنی عاشق ایده آل ها و آرمان ها شدن و آرزوی تبدیل آنها به واقعیّت است. این به معنی کمال نیست. این یک سفر است. سفری است که از تمامی نوع بشر خواسته شده در آن شرکت نمایند.

حضرت عبدُالبهاء نظرات متفاوتی را در این باره بیان می فرمایند که فراتر از یک عنوان می باشد.

«فردی ممکن است فقط به نام بهائی باشد. اگر فِی الواقع بهائی است رفتار و کردارِ وی دلیل قاطعِ آن می باشد» ۴

و اعمالی مانند:

«مَحَبَّت به نوع بشر، خلوص نسبت به همگان، تمرکز در وحدتِ عالمِ انسانی، نوع دوستی، سرشار از نارِ مَحَبَّتِ اِلهی، تحصیلِ علمِ اِلهی در آنچه برای نوع بشر سودمند است» ۵

در مقامی دیگر حضرت عبدُالبهاء چنین تعریف می فرمایند:

«بهائی یعنی جمیعِ عالَم را دوست داشتن و با کلِّ بشر مهربان بودن، در خدمت به نوع کوشیدن و در سبیلِ صلحِ عمومی و ترویجِ اُخُوَّتِ حقیقی همّت کردن.» ۶

در یکی از آخرین خطاباتِ خویش قبل از ترک آمریکا، حضرت عبدُالبهاء این نکته را که بهائی بودن چه معنائی دارد به این صورت توضیح می فرمایند:

«شما باید مَظهَرِ مَحَبَّت و شَفقت نسبت به عالم انسانی گردید. خود را برتر از دیگران نبینید و همگان را با خود مساوی ملاحظه کنید و همگی را خادمِ آستانِ اِلهی محسوب دارید. خداوند به همگان مَحَبَّت دارد بنابراین شما هم به همگان از اعماق قلب مَحَبَّت نمائید، پیروان همۀ ادیان را بر خود ترجیح دهید، سرشار از مَحَبَّت برای تمامِ اَجناس باشید و هم چنین نسبت به تمام ملّیّت ها مهربان باشید. هیچ نفسی را تحقیر ننمائید و بدون تفاوت همگان را ستایش کنید. لِسان را به کلماتِ نالایق آلوده ننمائید... طوری رفتار نمائید که قلوبتان خالی از نفرت باشد. قلوبتان از هیچ نفسی آزرده نگردد... قُوای خویش را متمرکز به شَعَف و سُرور دیگران نمائید. مبادا مبادا قلبی را آزرده نمائید.» ۷