سایت نقطه نظر تلاشی برای رفع ابهامات و تعصبات عامه مردم راجع به دیانت بهائی است.

شهادت حضرت باب (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

نُهم ژوئیۀ ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

حضرت باب از طرف امیر کبیر که عالی ترین منصب دولتی ایران را داشت محکوم به شهادت شده بودند و در یکی از حجره های سربازخانۀ تبریز محبوس بودند. حُکمِ محکومیّت به شهادت حضرتشان را علماء صادر نموده بودند و تنها عملی که مانده بود این که آن را اجرا نمایند.

در حالی که حضرت باب منتظر اجرای حکم بودند در همان حال بیاناتی می فرمودند که یکی از پیروان ایشان به نام سیّد حسین آن را کتابت می نمودند. و در همین حالت بود که محافظینِ ایشان وارد حجره گردیدند تا ایشان را به میدان تیرباران منتقل کنند. حضرت باب به محافظین فرمودند تا هنگامی که ایشان بیانات خویش را به اتمام نرسانند هیچ قدرتی نمی تواند ایشان را از آنچه که در نظر دارند انجام دهند منع نماید. به هر تقدیر محافظین تصمیم گرفتند ایشان را به همراه خویش ببرند، لذا حضرت باب را به همراه جناب اَنیس که یکی دیگر از پیروان ایشان و عاشق حقیقی محبوب خود بودند و حاضر به جدائی از حضرت باب نبودند به میدان شهادت بردند.

در میدان تیرباران سامخان مسیحیِ اَرمَنی که فرمانده گروهان سربازان بود آنان را در سه ردیف ۲۵۰ نفری در مقابل محلّ شهادت به صف نمود. حدود ده هزار نفر در بالای بام سربازخانه و منازل اطراف برای مشاهدۀ شهادتِ پیامبرِ اِلهی حاضر شده بودند. تمامی این نفوس متعجّب بودند که با شهادت این محبوسِ دولت که نام و تعالیمش در تمامی ایران سَرِ زبان ها بود چه اتفاقی خواهد افتاد.

سامخان دستور داشت حضرت باب را تیرباران نماید و این حکمی بود که وی اَبَداً مایل به انجام دادن آن نبود. هنگامی که حضرت باب و اَنیس را به میدان آوردند سامخان به حضرت باب گفت: «من مسیحی هستم و عداوتی با شما ندارم. اگر حقّی در نزد شما هست کاری بکنید که من داخل در خون شما نشوم». و حضرت باب جواب دادند: «تو به آنچه مأموری مشغول باش اگر نیّتِ تو خالص است حقّ تو را از این ورطه نجات خواهد داد».

با تشکر از خانم فرح دوستدار برای ارسال این مقاله.

آدرس مقاله: مجلۀ پیام بهائی، شمارۀ 448، مارس 2017، 174 بدیع

آئین بهائی - آئین شادی و سرور - نقش احساسات و عواطف در سلامت انسان

فرح دوستدار

تأثیرمثبت شادی و خرسندی در سلامت جسم انسان و افزایش طول عمر از نظر علمی مسئله ای شناخته شده است. روانشناس معروف امریکائی (Edward Diener) استاد دانشگاه ایلی نویز امریکا همراه با همکارش میکائلا شان (Micaela Chan) از دانشگاه دالاس بیش از صد تحقیق پزشکی و روانپزشکی در زمینه تأثیر شادی و خرسندی در سلامت انسان را با نگاهی نقاد مقایسه کرده و به این نتیجه می رسند که افرادی که از زندگی خود خرسندند تا ١٤% عمرشان طولانی تر از افرادی است که از زندگی خود ناراضی بوده و احساس بدبختی می کنند. افراد شاد و خرسند کمتر در معرض خطر اعتیادها، خودکشی، چاقی یا لاغری مفرط و بسیاری از وقایع ناگوار دیگر در طول زندگی قرار دارند. این دانشمندان خوشنودی و رضایت در زندگی را تشبیه می کنند به کمربند ایمنی در اتوموبیل که انسان را در برابر تصادفات ناگهانی تا حد زیادی حفظ می کند.

بسیاری از تحقیقاتی که این دو دانشمند مورد مطالعه قرار داده اند آزمایش های طویل المدت بودند به این صورت که محققین افراد مختلفی را انتخاب کرده و در طول سالهای متمادی و در مراحل مختلف زندگی مورد پرسش قرار داده اند. برخی دیگر از آزمایش ها روی افراد مختلفی با خصوصیات متفاوت صورت گرفته که با حوادث ناگواری در زندگی مواجه شده اند. نتایج تحقیقات نشان می دهد که مقاومت افراد خشنود و شاد طبع در برابر ناملایمات زندگی بیشتراست از افراد ناامید و بدبین.

در گذشته مقیاس خوشبختی را امکانات مادی مانند رفاه اجتماعی امکان درمان بیماری ها و زندگی بهتر شهروندان می دانستند. در دهه های اخیر توجه به مسائل روانی و خصوصیات شخصی و امکان تقویت خوشنودی بوسیله خود فرد افزایش یافته. مطالعات پزشکی نشان می دهد که شادی و خنده سيستم ‌ايمني بدن انسان را تقويت کرده و مقاومت بدن را در برابر عفونت های دستگاه تنفسی افزایش می دهد. علاوه برآن ضربان قلب را افزايش داده و اكسيژن بيشتری به مغز می رساند. اين عوامل كمك ميكند كه انسان به آرامش رسیده و راحت ‌تر فكر كند. روانپزشکان خنده را ابزاری برای تخليه فشار عصبی اضافی يا هيجانات روحی می دانند كه تخليه نشدن آنها ايجاد مشكل ميكند. بی دلیل نیست که سالهای سال نشريه ريدرز دايجست به خوانندگان خود ميگويد: " خنده بر هر درد بی ‌درمان دواست " و تحت این عنوان داستانهای خنده آوری منتشر می کند.