سایت نقطه نظر تلاشی برای رفع ابهامات و تعصبات عامه مردم راجع به دیانت بهائی است.

سورۀ هیکل: باز سازی معبد (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

هفتم ژوئیه ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

همان طوری که قبلا در مقاله ای مطالعه شد https://beyondforeignness.org/3783
حضرت بهاءُالله اصول قدیمی را مردود نشمردند بلکه بصورتی بدیع در تعالیم خویش منعکس فرمودند. معبد یا هیکل یقیناً اشاره به معبد قدیمی دیانت حضرت موسی در اورشلیم می باشد. تپۀ بنای معبد محلّی است که روزی این معبد بر آن بنا گردیده بود که بعداً بوسیلۀ رومیان تخریب گردید و هنوز باقی ماندۀ آن یکی از مقدّس ترین مکان های دیانت کلیمی است. در نزدیکی همین محل معبد، مسجدُ الاَقصی یکی از مکان های متبرّکۀ مسلمانان هم قرار دارد. در بسیاری از نُبُوّاتِ کتاب مقدّس اشاره شده که در هنگام مراجعت حضرت مسیح، معبد، تعمیر و مَرمّت خواهد گردید.

در کتاب عهدِ جدید مفهوم ساختمانِ معبد اشاره به نفس مقدّس حضرت مسیح و جمیع پیروان ایشان گردیده.

«پس، از این بعد غریب و اجنبی نیستید، بلکه هموطن مقدّسین هستید و از اهل خانه خدا. و بر بنیاد رسولان و انبیا بنا شده اید، که خودِ عیسی مسیح سنگ زاویه است. که در وی تمامی عمارت با هم مرتّب شده، به هیکل مقدّس در خداوند نموّ می کند. و در وی شما نیز با هم بنا کرده می شوید تا در روح مسکن خدا شوید.» (افسسیان، فصل دوّم، آیات ۱۹ـ۲۲)

در «سورۀ هیکل» مجدداً مفهوم معبد شکل و رویِ جدیدی به خود گرفته و به صورتی «جدید» عرضه گردیده. با بکار گرفتن عنوان هیکل (معبد) حضرت بهاءُالله تلویحاً می فرمایند که تحقّق بازگشت موعود ادیان گذشته می باشند. ادّعائی که در متن همین سورۀ مبارکه مجدداً تأئید گردیده.

در سورۀ مبارکۀ هیکل حضرت بهاءُالله به تفصیل به ارتفاع هیکل (معبد) به نوعی بدیع می پردازند ولی برعکس آنچه که در مورد ساختن بنائی آن طوری که بر اساس کتاب مقدّس بیان شده که از مواد ساختمانی ذکر گردیده حضرت بهاءُالله بنحوی عرفانی و صریح اشاره به هیکلی می فرمایند که دارای صفات عالی انسانی می باشد.

حضرت شوقی افندی، ولیّ اَمرُالله، در مورد سورۀ هیکل می فرمایند مجموعه ای از الواحی است که حضرت بهاءُالله خطاب به پادشاهان و رؤسای مذهبی و مردم جهان نازل و در آن صریحاً اظهارِ رسالت خویش را اعلام و فرمودند سورۀ مبارکه باید بصورت هیکلِ توحید (به شکل ستاره ای پنج گوشه که کنایه از هیکل انسانی است) مرقوم گردد. نحوۀ جمع آوری این الواح هم بخودی خود قابل تأمّل است زیرا خطابات نازلۀ حضرت بهاءُالله همان پیغام هایی را داراست که در ایّام گذشته حضرت محمّد هم به رهبرانی مانند امپراطور روم در قسطنطنیه و پادشاه اسکندریه در مصر و شاهنشاه ایران ارسال فرمودند. در کتاب "قرن بدیع" حضرت شوقی اشاره می فرمایند که «سورۀ هیکل» همان هیکل انسانی است:

«در لوحی خطاب به مَلأ انجیل می فرماید این همان «هیکلی» است که زکرّیای نبی بدان اشاره نموده» ۳

آثار حضرت بهاءُالله در مورد حقوق بشر (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

ششم ژوئیه ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

حضرت عبدُالبهاء در خطابات خویش در سال های ۱۹۱۱ و ۱۹۱۲ م. با معرّفی بسیاری از تعالیم حضرت بهاءُالله به تعدادی از اصول اساسی ‌آن اشاره فرمودند. گرچه در خطابات متعدّده حضرت عبدُالبهاء از این اصول بطور یکنواخت صحبت نمی فرمودند ولی غالباً با جملۀ «از میان تعالیم حضرت بهاءُالله» بیانات خویش را آغاز می فرمودند. تا حال دربارۀ بعضی از این اصول توضیحاتی داده شده که می توان از یگانگی نوع بشر، وحدت ادیان و تطابق علم و دین و تساوی حقوق مردان و زنان و تعادل امور مادی و روحانی در جامعه را ذکر نمود.

حضرت عبدُالبهاء حقوق بشر را هم به عنوان اصلی ذکر کردند و باید توجّه داشت هنگامی که ایشان در این مورد بیانات فرمودند امری به عنوان حقوق بشر در میان جوامع بشری مطرح نبود. اعلامیۀ جهانی حقوق بشر دهه های بعد و حتّی معاهدۀ بین المللی حقوق بشر مدّتی بعد از آن بود که بوجود آمد. قبل از این که جهان به این اهداف دست یابد میلیون ها نفوس با زیر پا گذاشتن حقوق بشر از بین رفتند.

حضرت عبدُالبهاء در خطابۀ خویش در تاریخ نهم ژوئن ۱۹۱۹ در معبد بابتیست ها (Baptist Temple) در شهر فیلادلفیا به حقوق بشر هم اشاراتی فرمودند. (نکتۀ جالب این که شهر فیلادلفیا محلّی بود که بیانیۀ استقلال آمریکا (US Declaration of Independence) در آنجا تصویب و اعلام گردید ـ این بیانیه با این جملات شروع گردیده: «ما این حقیقت مشخّص را قبول داریم که تمامی بشر بطور مساوی خلق گردیده اند...»). و این است آنچه حضرت عبدالبهاء فرمودند:

«تعليم هفتم حضرت بهاءاللّه مساوات حقوق است. جمیع بشر در نزد خدا یکسانند؛ حقوقشان حقوق واحده؛ امتیازی از برای نفسی نیست؛ کلّ در تحت قانون الهی هستند؛ مستثنائی نه.» (3)

مانند اصول دیگر که حضرت عبدُالبهاء غالباً بیان فرمودند این اصل هم بصورت مشخّص کردن خط مشی و هدایت بوده که در قرن بیستم باید متحقّق شود. ۳۶ سال بعد از آن بیانیۀ جهانی حقوق بشر اعلام گردید. اوّلین و دوّمین بند این بیانیه مطالبی دارد که در زیر آمده:

«تمامی نوع بشر آزاد و با کرامت انسانی و حقوق مساوی متولّد گردیده اند. انسان ها دارای قوّۀ آگاهی و تفکّر می باشند که باید با یکدیگر با روح برادری رفتار نمایند... حقوق و آزادی هر نفسی که در این اعلامیه اظهار شده بدون هیچ تفاوتی از نظر نژاد، رنگ، جنس، زبان، دیانت، سیاسی و دیگر عقاید اَعمّ از ملیّت، طبقات اجتماعی، مالکیّت، تولّد و دیگر مقامات که باید مساوی باشند می باشد.»

قسمت عمدۀ بیانیۀ حقوق بشر در مورد حقوق اختصاصی بشر و از ممنوعیّت اموری است که نباید انجام گیرد که منحصراً جهت حفاظت حقوق بشر است ولی با توجّه به خلاصه ای که در بالا آمده می توان گفت بسیاری از ارزش های پُر اهمّیّت در این بیانیه گنجانده شده. در میان این ارزش ها می توان از تساوی بین تمام افراد نوع بشر، آزادی انسان، کرامت و برادری نوع بشر ـ رفاقت، همبستگی و پرستاری متقابل از یکدیگر در میان تمام افراد بشر را نام برد.

اصل رعایت حقوق در بسیاری از آثار حضرت بهاءُالله نازل گردیده و بیانات حضرت عبدُالبهاء هم در بالا بصیرتی را بوجود می آورد که در کدامین منابع می توان مطالبی در مورد حقوق انسانی پیدا نمود. آنچه را که حضرت عبدُالبهاء بیان فرمودند یادآور آثار عرفانی اوّلیۀ حضرت بهاءُالله می باشد.

در مورد ارزش تساوی چنین نازل گردیده: