تاریخ

http://lab.noghtenazar2.info/taxonomy/term/26

برگرفته از:
http://fa.iranpresswatch.org/post/5930/%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9...

جوامع بهائی در حالی دویستمین سالروز میلاد بنیانگذار این دیانت را جشن میگیرند که پیروان این آئین همچنان در معرض آزار و ستم قرار دارند.

نوشته مایکل بین یُون (Micahel Binyon)

ترجمه دیده بان مطبوعات ایران

۲۱ اکتبر ۲۰۱۷

تایمز (لندن) ـ The Times

http://fa.iranpresswatch.org/wp-content/uploads/sites/2/2017/11/methode2...
از زمان تاسیس آئین بهایی در قرن نوزدهم، تعداد پیروان این آئین حدودا به ۷ میلیون نفر رسیده است.

دویست سال قبل شخص نفیسی در طهران بدنیا آمد که با عشق و علاقه مفرط به ترویجِ اصول یکتائیِ خداوند، وحدت اساسِ ادیان و یگانگیِ نوع بشر پرداخت. وی پیام خویش را با تحمّل ظلم و تبعیدِ اجباری به ورای مرزهای ایران زمین برد و پایه گزارِ نوینترین دیانت جهانی یعنی آئینِ بهائی گردید.

امروز دویستمین سالروز تولد (حضرت) بهاءاللّه بنیانگذار آئین بهائی، در حالی در جوامع بهائی جشن گرفته میشود که پیروان این آئین هنوز در سرزمین ایران در معرض ستم و آزار شدید هستند.

تعداد بهائیان جهان در حال حاضر به حدود ۷ میلیون نفر میرسد که تقریباَ در تمامی کشورهای جهان اقامت دارند. از کشور هندوستان گرفته که به تخمینی نزدیک به دو میلیون بهائی دارد، تا جزیره دور افتادۀ سنت هلن (St. Helena) که تعداد بهائیان آن به ۱۲ نفر میرسد و مرکزی اختصاصی برای پذیرایی از بازدید کنندگان دارند.

گفتنی است که هر یک از جوامع بهائی به شیوۀ دلخواه خود این مناسبت را گرامی میدارند، زیرا در دیانت بهائی پیشوایانِ مذهبی و یا مراکز رهبری وجود ندارد. به عنوان مثال، در کشور انگلستان که ۷۰۰۰ نفر بهائی دارد، محور اصلی جشنِ میلاد بر ارائۀ خدمات اجتماعی به گروه های جوانان و تشکیل کلاسهای آموزشِ کودکان و ایجاد ارتباط با پیروان سایر ادیان متمرکز میباشد.

بهائیان معتقدند که حقائق الهیه، در طی قرون و اعصار متوالی، از طریق کتب مقدّسۀ ادیان نازل گردیده و این اصل وحدتِ اساسِ ادیان را تشکیل میدهد.

در کشور انگلستان، بهائیان از یک سو با تشکیل دوره های مطالعاتی در منازل خویش و یا در مراکز محّلی به پرورش جنبه های روحانی وجود پرداخته و از طرف دیگر با ارائۀ خدمات عام المنفعه به جامعه نظیر کمک به سالمندان و همکاری در پاکسازی فضاهای سبزِ پارکها در برنامه های سازمان یافتۀ اجتماعی مشارکت مینمایند. هدف ایشان از ارائۀ اینگونه خدمات اینست که تعهد اخلاقی خود را نسبت به جامعه ادا کرده و ارتباطی قوی بین خدمت به همنوع و تحقق توانائیهای فردی خویش برقرار سازند.

http://news.persian-bahai.org/1172

۱۲ خرداد ۱۳۹۵ (۱ ژوئن ۲۰۱۶)

کمبریج، ماساچوست- همزمان با آماده شدن جامعۀ بهائی برای برگزاری جشن‌های دویستمین سال تولد حضرت بهاءالله، دانشکده الهیات دانشگاه هاروارد (Harvard Divinity School) نیز دومین قرن تأسیس خود را جشن می‌گیرد.

وجه مشترک این دو سالگرد ارزشمند، ورای تقارن تاریخی آنها است. در اواخر قرن نوزدهم و نیمۀ نخست قرن بیستم میلادی، تعدادی از فیلسوفان، هنرمندان و نویسندگان برجستۀ آمریکایی که هم با آئین بهائی و هم با دانشگاه هاروارد در ارتباط بودند در گفتمانی پویا و سازنده پیرامون موضوع وحدت مشارکت داشتند.

این مطلب، موضوع یک سخنرانی اخیر بود که اثرات اصل وحدت و اتحاد در آئین بهائی را در رشد جامعۀ بهائی آمریکا بررسی می‌کرد. این برنامه با عنوان «دین وحدت و وحدت دین» در مرکز مطالعات ادیانِ جهانِ دانشگاه هاروارد (Harvard's Center for the Study of World Religions) برگزار شد و سخنران آن آقای ساشا دهقانی، استاد مهمان دانشگاه هاروارد بود که در مورد آئین بهائی به عنوان یک دین مستقل جهانی مشغول پژوهش است.

دکتر دهقانی می‌گوید: «وقتی من اول به دانشگاه هاروارد وارد شدم، پروفسور فرانسیس کلونی (Francis Clooney)، رئیس مرکز مطالعات ادیان جهان در خوش‌آمدگویی به من گفت: امروزه نیاز به ادیانی است که وحدت‌بخش باشند و دیوارها را فرو بریزند.»

دکتر دهقانی با طرح اینکه چگونه تلاش‌های بهائیان در سال‌های آغازین شکل‌گیری جامعۀ بهائی آمریکا متأثر از مفاهیم وحدت و یگانگی نوع بشر بود، بر نقاط عطف اساسی تأکید نمود و زندگی برخی از متفکرین برجستۀ آن دوره را مورد بررسی قرار داد.

نام آئین بهائی نخستین بار در زمان برپایی پارلمان ادیان جهان در شیکاگو در سال ۱۸۹۳، به طور عمومی در ایالات متحدۀ آمریکا مطرح شد. مفهوم وحدت ادیان یکی از موضوعات مهم مورد بررسی در این برنامه بود.

روح حاکم بر پارلمان جهانی آن سال باعث شد خانم سارا فارمر (Sarah Farmer)، صاحب مهمان‌سرای «گرین‌اکر» (Green Acre) در ایالت مین و یکی از اولین نوآوران دینی در آمریکا، کنفرانس‌هایی با موضوعات ترقی‌خواهانه در زمینه‌های علمی، هنری و دینی برگزار نماید. این کنفرانس‌ها، نویسندگان برجسته، اساتید، فیلسوفان، هنرمندان و فعالین را گرد هم آورد و فضایی برای تبادل اندیشه و پیشرفت فکری فراهم نمود.

لی اریک اشمیت (Leigh Eric Schmid)، تاریخ‌دان، در کتاب خود به نام «نفوس بی‌قرار: شکل‌گیری معنویت در آمریکا» (Restless Souls: The Making of American Spirituality)، تأثیر کنفرانس‌های «گرین‌اکر» بر گفتمان عمومی در اوایل قرن بیستم را مورد بررسی قرار می‌دهد: گردهمایی‌های «گرین‌اکر» برای بیش از دو دهه رشد کردند و توسعه یافتند در حالی که پارلمان جهانی تنها ۱۷ روز دوام آورد.

در نهایت، فعالیت‌های خانم سارا فارمر او را در تماس با آئین بهائی قرار داد و او در ابتدای قرن بیستم برای ملاقات با حضرت عبدالبهاء به عکا سفر نمود. حضرت عبدالبهاء در سفر خود به آمریکا در سال ۱۹۱۲، از «گرین‌اکر» بازدید به عمل آوردند. در طول آن سال، بسیاری از سخنرانی‌های ایشان در ایالات متحدۀ آمریکا بر موضوع وحدت ادیان و وحدت نژادی به ویژه بین سفیدپوستان و سیاه پوستان آمریکا متمرکز بود.

در اوایل قرن بیستم، تعدادی از متفکران دینی آمریکا با خانم فارمر در تماس بودند یا از «گرین‌اکر» بازدید می‌کردند و در جریان پویای تبادل اندیشه در آن محل شرکت می‌کردند. از میان این افراد می‌توان به اندیشمندان دانشگاه هاروارد، ویلیام جیمز (William James) و دبلیو.ای.بی دو بوآ (W.E.B. Du Bois)، دو تن از برجسته‌ترین و تأثیرگذارترین نویسندگان و فیلسوفان آمریکایی زمان خود اشاره کرد. ویلیام جیمز به نوبۀ خود، از علی‌قلی خان، دیپلمات ایرانی و از اعضای برجستۀ جامعۀ بهائی، دعوت کرد تا در دانشگاه هاروارد سخنرانی‌هایی در مورد آئین بهائی ایراد نماید.

آقای دی بوآ یکی از شاگردان جیمز و او اولین سیاه‌پوستی بود که مدرک دکترای خود را در سال ۱۹۸۵ از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. فعالیت‌های وی در مقام مؤسس انجمن ملی ترقی رنگین‌پوستان (National Association for the Advancement of Colored People (NAACP)) او را در تماس با حضرت عبدالبهاء قرار داد و ایشان در سال ۱۹۱۲ در چهارمین کنفرانس این انجمن سخنرانی نمودند. بنا بر پژوهش‌های گی مانت (Guy Mount)، دی بوآ بعدها متن سخنرانی حضرت عبدالبهاء را به همراه تصویر ایشان در مجلۀ رسمی این انجمن منتشر نمود.