ندای سیمرغ امتحان در ابتدای خلقت خداوند متعال جبرئیل را فرمود به زمین برود و مشتی خاک برگیرد. جبرئیل به زمین آمد اما تا خواست خاک بردارد خاکه به ناله آمد و گفت: از من بگذر و برو. آدمی که از من ساخته خواهد شد مرتکب صواب خواهد شد. به ستایش خدا دست نخواهد برد. زمین را ناپاک خواهد کرد. وقتی به قدرت و مقامی رسید بر همنوعانش ظلم خواهد کرد و ادامه داد و ادامه داد. قلب جبرئیل از این ناله به درد آمد و برگشت. پس خدا میکائیل را فرستاد. اما او هم با دست خالی برگشت و اسرافیل هم. آنگاه خداوند عزرائیل را گسیل کرد. باز خاک به زاری خاست. سوگند خورد. لابه کرد. او از عزرائیل رحم خواست. عزرائیل گفت: ناله تو دلم را به آتش کشید. من هم سنگدل نیستم که از آن سه قبلی هم دل رحم ترم. ولی در کار خدا حکمتهاست که من و تو نمیدانیم و... و در آخر قبضه ای برگرفت و آمد.(مثنوی معنوی، دفتر پنجم) و این اولین امتحان بشر بود که پیش از خلقتش واقع شد. بعد آدم ساخته شد و خدا از روح خودش در او دمید و زنده شد. خدا او را در بهشت منزل داد و برایش جفتی آفرید. حوا. اما باز خواست او را امتحان کند.