احکام

http://lab.noghtenazar2.info/taxonomy/term/31

برگرفته از: https://www.payamha-iran.org/node/274

ترجمه‌ای از نامۀ دارالانشاء بیت ‌العدل اعظم الهی خطاب به یکی از احبّا (از: مرکز جهانی بهائی)

۱۵ ژانویه ۲۰۱۰

ارسال از طریق الکترونیکی

جناب آقای...

کانادا

برادر عزیز روحانی،

نامۀ الکترونیکی موّرخ ۱۱ اکتبر ۲۰۰۹ آن برادر عزیز در بارۀ قانون بهائی راجع به ازدواج با خویشاوندان به بیت العدل اعظم الهی واصل گشت. مقّرر فرمودند
در جواب به شرح ذیل مرقوم گردد.

بیت العدل اعظم به وضوح بیان داشته‌اند که یک بهائی مجاز نیست با مادر و یا پدر خود و با خواهر و برادر آنان و اجدادشان، و با برادر و یا خواهر خود و فرزند و فرزندزادگان آنان و با پسر و یا دختر خود و فرزند و فرزندزادگان آنان ازدواج کند. هم‌چنین ازدواج با طبقات مشابهی از خویشاوندان که به سبب پیوند ازدواج به وجود آمده- مانند نامادری، ناپدری، نادختری و ناپسری، یا عروس، داماد، مادر زن یا پدر زن و مادر شوهر یا پدر شوهر- و یا موارد دیگری که با پیوندهای قانونی و اجتماعی مانند فرزندخواندگی که موجب تشکیل یک خانوادۀ مشترک می‌شود، جایز نیست. بهائیان، علاوه بر این ممنوعیّت‌ها، باید مراقب باشند که بر خلاف رسوم و قوانین کشور محلّ اقامت‌شان عقد ازدواجی نبندند. اگرچه بیت العدل اعظم در حال حاضر از تعیین سایر خویشاوندان ممنوع الازدواج خودداری نموده‌اند، ولی مهمّ است که احبّای عزیز در همۀ نقاط جهان این بیان روشن حضرت عبدالبهاء را مدّ نظر داشته باشند که می‌فرمایند:

«در اقتران هرچه دورتر موافق‌تر زیرا بُعدِ نسبت و خویشی بین زوج و زوجه مَدارِ صحّتِ بنیهٴ بشر و اسباب الفت بین نوع انسانیست.»

تعلیم و تربیت دختران در تساوی حقوق، پیشرفت و صلح امری حیاتی است

نوشتۀ: فلورا تِکیِ (Flora Teckie ) 1
ترجمۀ: مهرداد جعفری

تعلیم و تربیت عمومی شایسته توجّه تمامی حکومت های جهان است

اعلان «ماه ملّی بانوان» فرصتی بوجود آورده که نظری به تعلیم و تربیت، توان بخشی و حقوق مساوی در حقّ بانوان و دختران انداخت در حالی که باید در مقابله با چالش هائی که هنوز در آینده خواهد داشت امیدوارانه در انتظار نشست.

علیرغم اقدامات محسوسی در زمینه های تساوی حقوق و تعلیم و تربیت بانوان و دوشیزگان که در عرض چند دهۀ اخیر انجام گرفته ولی هنوز هم می توان شاهد تبعیضاتی علیه این قشر جامعه بود.

یکی از هدف های برنامۀ «اهداف هزارۀ پیشرفت» که در سال ۲۰۰۰ آغاز گردید شامل به اتمام رساندن دورۀ کامل تحصیل ابتدائی بوسیلۀ تمام دختران و پسران در سال ۲۰۱۵ درسطح جهانی می باشد.

وقتی که یونیسف (UNCEF) جهت بررسی نظری به دست آوردهای این هدف نموده معلوم گردید که «علیرغم دستیابی به ثبت نام قابل توجّهی در تعداد دانش آموزان در عرض ۱۵ سال گذشته متأسّفانه از سال ۲۰۰۷ این هدف در تعلیم و تربیت عمومی متحقّق نشد و نهایتاً هیچ پیشرفتی در کاهش کودکانی که نتوانستند به تحصیل بپردازند حاصل نشده».

مدارک منتشره نشان می دهد که ۵۸ میلیون از خردسالان که به سن تحصیلات ابتدائی رسیده اند و ۶۳ میلیون از نوجوانان هم از حق ادامۀ تحصیل محروم گردیدند که اکثریّت این نفوس دختران می باشند. تعلیم و تربیت و آموزش دختران امری حیاتی در پیشرفت ملّت ها و جوامع مختلفه می باشد. در غیاب و کمبودِ مهارت و کیفیّت های لازمه در میان مردان و بانوان پیشرفت اقتصادی کامل در میان جامعه بشری امری غیرممکن است.

از نظر دیانت بهائی «پیشرفت مَدَنیّت، لازمه اش مشارکت کامل تمامی نفوس بشری از جمله بانوان می باشد. لهذا بانوان باید تحصیل علم نمایند نه تنها بخاطر خدماتی که به جامعۀ بشری در نقش اوّلین معلّم فرزندان خویش اجرا می نمایند بلکه نهایتاً نقش بخصوصی که بانوان باید در ایجاد نظمی جهانی اجرا نمایند، نظمی که باید در برگیرنده شفقت، توانمندی در زمینه هائی که در تاریخ بشریّت تا حال سابقه نداشته می باشد.» 2