يک هم وطن،در ای میل خود به یکی از سايت های بهائی*، 12 سؤال* راجع به مکانیزم جلوگیری از فحشاء و اعمال منافی عفت در آئين بهائی کرده بود که بطور خلاصه مربوط به موقعيتهائی بودند که قانون کتاب اقدس در ظاهر به آنها پاسخ نداده است. ازلحن سؤالات ،چنین بر می اید که ايشان مطمئنند که نارسائی قوانين بهائی را بوضوح روشن کرده اند. مثلاً پرسیده اند که تکليف انسانهای بی پول چه ميشود. با آدمهای پولدار که با وقاحت ميگويند ما بازهم چنين خواهيم کرد چه بايد کرد؟ کسانيکه دارائی خود را مخفی کنند چگونه وادار به پرداخت جريمه ميشوند؟ پرونده و حساب دفعات تخلف چگونه نگاهداری ميشوند؟ و سؤالاتی از اين قبيل. اکثر اين سؤالات در پائين اين مقاله با ذکر مفهوم سؤال جواب داده شده است.اما ان چه در نظر اول به ذهن متبادر می گردد آثار فرهنگ "کتابهای حل المسائل مذهبی" است که از لابلای حرفهای چنين جويندگان حقيقت بيرون ميزند. فرهنگی که حتی به " زنای تصادفی در حين زلزله " هم مي پردازد. چنين روالی را بهائيان البته هرگز دنبال نکرده و نخواهند کرد. گاهی هم نيّت توهين آميز سؤال کننده از پرده بيرون مي افتد .انجا که مي پرسد "آيا ...