واقعه جانبازی و فداکاری سرداری چون وحید اکبر و اقدامات مؤثر ایشان در جهت احیای نیریز و انتشار نفحات الله در آن مکان چنان آن خاک را سوی افلاک کشاند که وصفش نگین لوح صبر گشت چه که جناب وحید و اصحابش رجعت صفاتی حضرت ایّوب و یارانش محسوب و اعدایی چون زین العابدین و پیروانش رجعت صفاتی نفوس نادانی چون خوارج در زمان حضرت علی ( ع ) می باشند زیرا آن جهلا به منظور رسیدن به پیروزی ظاهری صداقت را زیر پا نهاده و قرآن کریم را بازیچه دست خویش ساختند؛ غافل از اینکه سلطنت حقیقی نصیب نفوسی میگردد که گرفتاری در دام جفا را بر بی وفایی ترجیح می دهند. لاجرم دم مطهّر چنین نفوس مقدّسی در خاکستر قلم نیز نفوذ خواهد داشت که چنین بنگارد :
خوشا خاکت صفا دشتت هما روزت روان آبت
خوشا نامت که مانده تا ابد جاوید آن یادت
خوشا روحت که با روح مسیحایی شده پیوند جانانت
همه مشتاق تا جویند مقام حال و احوالت
خوشا آن صبر اصحاب وفادارت که ایّوب زمان گشتند از نوشیدن جام بلیّاتت
شده شرحت نگین لوح صبر ز کلک جان ابهایت
خوشا آن مرد میدانت وحید، اکبر که شد در مسجد جامع به سال شصت و شش از یوم اعلایت