از پیدایش دیانت بهایی در ایران عزیز،بیش از 165 سال می گذرد.در طول این سالیان ،قلوب بهاییان ایرانی برای سربلندی و عزت و عظمت هموطنان خود می تپید ولی افسوس که بهایی،مسلمان،زرتشتی،یهودی ومسیحی ایرانی، درکنار هم ولیکن ا زهم دور بودند.مخصوصا به مسلمانان اکیدا توصیه و حتی دستورعرفی و شرعی داده می شد که از بهاییان اجتناب کنند.گذشته از ذکراتهاماتی مانند جاسوسی،خیانت به وطن،اخلالگری اقتصادی و نظایر انها، در ضمیر ناخوداگاه اکثریت قریب به اتفاق ایرانیان جای دادند که بهاییان نجس هستند .کلامی که حتی در مورد کسانی که به خدا اعتقاد نداشتند نیز قائل نشدند.کار به جایی رسید که اکثریت ایرانیان ،رد و طرد و حتی سب و لعن و زجر و ازار معتقدان به این ایین را،جزء اصول اعتقادات اسلام می پنداشتند و در بعضی جنبه های افراطی حتی شنیده می شد که ان را به صدر اسلام هم مرتبط می کردند.اما اين تصور که بهاييان، ذاتا و اصالتا منفور مسلمانان ايران هستند،توهمي بيش نبوده و صرفا ساخته و پرداخته ذهن منفعت طلب،دنيا پرست و نا آگاه اکثريت قريب به اتفاق شريعتمداران و دولت