تابستان سال 1386 بود که گذارم به دفتر سرپرستی روزنامه کیهان در یکی از استانهای پر جمعیت ایران افتاد. با سرپرست استانی که مسئولیت دشوار مدیریت چند شهر ایران را بر عهده داشت گپی زدیم و صحبت کردیم. صحبت از بهائیان شد و اتهامات بی اساسی که هر چند وقت یکبار در روزنامه کیهان منتشر می شود. سری از سر درد تکان داد و با ابراز تاسف مفصلا در انکار و تقبیح خط مشی سردبیر و بعضی نویسندگان روزنامه سخن گفت. شاید یک ربع ساعت طول کشید که با هیجان و مسلسل وار دلائلی بر بطلان اتهامات وارده به بهائیان بر زبان آورد. مطلبی نگذاشت که نیاز باشد من به سخنان او اضافه کنم .آن روزها فکر می کردم که برای اثبات بطلان سخنان آقای شریعتمداری، و دیگر بهائی ستیزانی که در کیهان سنگر گرفته اند و به بی هیچ خوف و خشیتی فی البداهه دروغ سر هم می کنند، نیاز به ملاقات با روزنامه نگاران کیهان و بحث و تبادل نظر با آنان باشد، اما آن روز فهمیدم که آقای حسین شریعتمداری آنچنان بی پروا در سبیل دروغ تاخته است که دیگر حتی زیر دستان او هم به نظر تحقیر و تکذیب به او نگاه می کنند . چه بد سرانجامی !